Wiele drużyn niestrudzonych śmiałków próbowało swych sił wśród dzikich, Pollandzkich pól.

Oto z odmętów chlewika wychynęła nowa grupka. Pierwszy- mężczyzna wielkiej postury. W dłoni dzierżący widły. Chwyt jego ogromnej dłoni zwiastował siłę i potęgę. Pawiania aparycja zaś niczym archanioł Gabriel niosła wieść: Oto jam jest ćwok jakich mało!

Drugi niski zarówno wzrostem jak i intelektem zaopatrzony był w sierp- jawny skrytobójca!

Trzecia z kolei niewiasta nieprzeciętnej urody, dumnie nosząca blizny po walce- z ospą. A w garści jej, kij pasterski. I magia krążyła wkoło, wraz z insektami z chlewu.

I mistrz gry w postaci sołtysa.

- Śmiałkowie, kierujecie się ku wyjściu z zagrody- MG rozpoczął sesję. Po chwili i braku reakcji ze strony graczy powtórzył- Idźta w cholerę huncwoty diabelne bo jak nie to was nahajką po plecach przeświecę!- Tak wydane polecenie odniosło skutek zamierzony, a nawet nieco ponadto. Wojownik zaopatrzony w widły przeskoczył przez płot, lądując w świńskim błocie. Zaś z powodu kary do zręczności wbił sobie trzonek pod żebra.

- Minus dwadzieścia ha-pe!- Sołtys znał zaawansowaną, branżową nomenklaturę.

- Panie sołtysie, panocku złoty, a jakby tak lewelik za darmo, świniaka dam, świniaka panie!- Jawny skrytobójca zaoferował, miał największy współczynnik charyzmy i nawet zdołał się uśmiechnąć.

- Ja ci kurwa psia twoja mać pozwolę korumpować pracownika państwowego. - Sołtys był to człowiek światły, oświecony i nieskazitelny. Chociaż za dwa świniaczki albo cielaka potrafił postawić pieczątkę gdzie trzeba.

- Ej, hola, pyr!- czarodziejka, bynajmniej nie z księżyca, zawahała się.- A co my w ogóle mamy robić? No bo ja nie umie nic robić ino w izbie siedzieć.*

- Idzieta i zgadacie do en-pe-ca- kolejne fachowe słowo wywołało ogólną konsternację. Widłak, czyli woj uzbrojony w widły nadal obarczony karami związanymi ze wszystkim co miało wpływ na motorykę taplał się w błocie. Świniaczki powąchały go, ale mając do wyboru własny smurd i jego, wybrały to pierwsze. - Wy radzieckie tłuki, owcojeby durne. Mata zagadać do tego chopa co za obórką stoi i tyle.

- Drużyna, wyruszyła. Jawny skrytobójca dłubiąc w nosie złapał uderzenie krytyczne, kalecząc mózg. Czarodziejka przez chwilę szła do tyłu. A Widłak dziabnął się w stopę. A obórka rysowała się w świetle słońca niczym portal do nowej rzeczywistości.

* Kto powie skąd zaczerpnięte ten ma browara. Ty Przemysławie, kurde, nie!

Dzisiaj coś co może, ale niekoniecznie, wyewoluuje w miejski odpowiednik Wypytkowa…

Słońce z wolna przebijało się przez obłoki miejskiego smogu. Promienie odbite od kopuły wzniesionej nad Platynowymi Balkonami tworzyły artystyczne refleksy. Nocne życie Warywszwach powoli cichło, przychodziła kolej na dominację populacji jasności. Opodal stał rozpasły Pałac, rzucając cień na przechodniów i nie zdając sobie sprawy jakie to pozbawione Kultury. Z racji wakacji młodzież sennie włóczyła się po ulicach, nie do końca jeszcze pewna swoich głów i nóg. Jedni kaca leczyli, inni dopiero ku niemu dążyli. Tak oto warstwa pasożytów i nierobów ukazywała, że oni tez potrafią pracować na zmiany. Kilku innych niosąc skrzynki z piwem udowadniało, że wolą pracę na akord. Jeszcze inni z braku pieniędzy w grupowym budżecie nie mogli legalnie nabyć napojów wyskokowych, a z racji tego alkohol pojawiał się sam, wprost ze źródeł znanych tylko bezrobotnym. Jedna z takich grupek odprawiała właśnie piwomagiczne praktyki nad ostatnią siatką napoju bogów.

- Jestem fanem alternatywy, wszelakiej!- Edek uważał również, że jest ekscentrykiem, na dowód czego nosił majtki na spodniach. - Wszystkie zespoły ze światowej czołówki kopiują same siebie!- Ważny to argument. - Następuje powolny regres jak i sukcesja słabych dokonań, wprost proporcjonalna do ilości młodych i pozbawionych wysublimowanego gustu nastolatków!- Po połowie piwa język mu się dziwnie rozwiązywał. Wpadając w krasomówczy stan używał nieznanych normalnemu sobie wyrażeń i sformułowań. - Otóż, zatem, takoż- Chwyt, wypełnienie czasu, w którym myślał nad koncepcją zdań. - Zaiste!- Olśnienie. Przy okazji zachwyt zebranych kolegów. - Jak już prawiłem, jestem oddanym słuchaczem alternatywy. Sam nie wiem w zasadzie na czym alternatywność tej jakże alternatywnej muzyki polega, ale… Bo tak kurwa ludzie tagują na lascie!- Wymienienie nazwy jednego z czołowych serwisów doby nowoczesnego internetu było uważane za niepodważalny argument. Co społeczność to w końcu społeczność!

- A ja, a ja, a jaa…- Marianka będąc emo zawsze miała problemy z poczuciem wartości i musiała sama siebie uświadamiać, że w ogóle istnieje. - A ja… Boże jakie to smutne!- Rzeczywiście, Tadeusz rozbił ostatnią butelkę.- I coś Ty na Boga i Przenajświętszą Matkę Jezusową Jedyną Zbawicielkę Od Zła Wszelakiego uczynił?

- Marianka, a weś przypomnij sobe czemu jeteś obecnie bezdomna.- Tadeusz mimo swego bluźnierstwa stał twardo na nogach, jeśli nie liczyć tego, że leżał w kałuży zawartości swego żołądka.- Jesteś świeszo wysmażona ateistka! Ot co. Olaboga!- Tadek jak przystało na imiennika sławnego Papy Dairekt’ora znał wiele powiedzonek związanych, choćby luźno, z Bogiem.

- Idziemy do centrum.- Padło hasło. Wszyscy zebrawszy się do kupy, dosłownie i w przenośni chwycili się za ręce. Emo przy Edku, punk przy skinie, a Mietek z ręką przy rozporku. Tak oto hałaśliwa ferajna, złożona z jakże dziwnych i antagonistycznych osobników ruszyła w kierunku Platynowych Balkonów, przy okazji wpadając do pralni z zapytaniem czy ten oto tramwaj jedzie na Bełkotów.

Przyszło nam na informatyce pisać kolejny jakże edukujący program, w jakże intuicyjnym i przeciekawym języku programowania- Turbo Pascalu. Nic by w tym ciekawego nie było gdyby nie dziwny wypadek jaki przydarzył mi się podczas pracy. Postawiono przed nami kolejne z wyzwań, piętrzyło się przed większością jak K2 przed polską wyprawą parę lat temu. Niezrażona klasa jęła zaprzęgać do roboty konia pociągowego, syna magicznej wróżki, zwanego Guglem. Mnogość stron, których treść kłóciła się ze sobą przyprawiała feralnego foksa o zawrót kity, jednak pracował, a Gugl szukał, ciągnąc kierat swojej jednostajnej egzystencji. Ten programista po politycznej budzie wiedział co i jak, ale miał krzywy nos, a tamten z działu IT wielkiej firmy Szymajtek zaszczepił swój kod, przy okazji czyniąc go megakrotnie cięższym, przez co pamięć RAM chciała krzyczeć w płytogłosy. Na nic to się zdało, trzeba było pracować samemu. Wylewając siódme poty, przy okazji zalewając klawiatury i topiąc myszki- tworzyliśmy. Ja z właściwym sobie polotem musiałem zastosować sobie tylko znane sztuczki magiczne, które to jednak zupełnie przypadkiem zaraz zdradzę. Ochrzciwszy swe nowe dziecię mianem Muminków począłem myśleć nad zmiennymi. Jako, że TataMuminka było zdecydowanie nieergonomiczne w stosunku do moich hiperstrukturalnych planów, przyjąłem postawę badawczą. Konsumując wkłady atomowe, w postaci świeżej bułki z wkładką w postaci kuzyna rośliny ćpunów- makiem, wpadłem na jakże genialny w swej prostocie pomysł. TM, niechaj się zowie TM. Potrzebowałem jeszcze dwóch zmiennych, jako że tatuś był przykładny i onanizm odpadał, naprędce ustawiłem nieco pod nim MamęMuminka, zredukowaną do postaci MM. Muminkowie, będąc przykładnymi katolikami nie puszczali się wzajemnie na wiatr i spłodzili trzecią zmienną- Muminka, zwanego dalej M.

TM i MM zapętlili się, M szukał Małej Mi, a ja tworzyłem tabelę. Miała być gotowa do wczytania listy uczniów. Każdej z osób przypisałem numer, wcześniej odczytany z tatuażu, który to przepowiedział niejaki święty Jan w Apokalipsie. Odziwo Muminki popędzane nachają ruskiego robotnika zaczęły spisywać dane osobowe, tworząc po kilka kserokopii.

(…)Trzy kopie dla działaczy PO pod otwartym niebem,

Siedem dla tyranów PiS w ich kamiennych pałacach,

Dziewięć dla LSD, ludzi śmierci podległych,

Jeden dla Premiera Ciemności na czarnym tronie

W Krainie Belweder, gdzie zaległy cienie.(…)

Wszystko działało w jak najlepszym porządku, Muminki trzymając się, żelaznej zasady porządku kompilowały się w ukropie. Wreszcie przyszła kolej na podstawienie polityków miast uczniów, gdyż prawdziwym celem naszych spotkań partyjnych jest inwigilacja rządu. Wspierani przez CIA, Specnaz i Mossad dokonaliśmy konwersji programu z użyciem najnowszych metod szpiegowskich. Wszystko było na jak najlepszej drodze do sukcesu. Wtedy to kompilator wysypał tragiczny w skutkach ciąg znaków.

Polish goverment is constant. Value is 0

Premier, Donald Plusk, podróżował po Europie. Odwiedził Litwę, Niemcy, Czechy, Urugwaj. Zaszedł również z wizytą do dupy prezydenta Putina. Wszystko to dla dobra dyplomacji polskiej. W tym samym czasie poseł Palimiot przeszukiwał sklepy w celu odnalezienia kolejnego ekstrawaganckiego krawata. Zupełnie przypadkiem znowu trafił na różowy. Równocześnie jeden z niebliźniaków szpiegował swojego byłego doradcę i podporę partii- Ludwika Porna. Ale jako poseł miał za sobą prawo i sprawiedliwość, więc nikt o tym nie pisał. Partia LSD zajmowała się cały czas pierdołami, komisją badającą aferę tragicznie postrzelonej przez siebie samą posłanki Bidy. Poseł na sejm polski, Ryszard Walisz, z powodu stresu stracił na wadze. Tak fizycznie jak i politycznie. Przewodniczący Leserów Szajbusów Denatów w osobie Wojciecha Trolejniczaka nadal był rozchwytywany z powodu swojej akcji ratunkowej, kiedy to z kocią zwinnością prześlizgnął się na balkon płonącego mieszkania. Z równie kocią gracją załatwia się obecnie do przenośnej kuwet marki Pampers. Andrzej Lesser zapowiedział, że powróci do korzeni, dzień później reporterzy Gazety Zaborczej znaleźli go w chlewie, przy korycie, pośród swoich świń. Wynikła pewna pomyłka, gdyż nie można było go odróżnić na tle warchlaków. Następnie przewodniczący partii już niesejmującej zapowiedział, że zacznie po raz wtóry wysypywać zborze na tory i oblewać samochody szambem. Z powodu złego stanu zdrowia i upojenia alkoholowego wysypał pszenicę z własnego składu kolejowego, a pierwszy samochód jaki oblał był autem plebana. Renata Pegieer nie płaciła nikomu łapówek, zmieniła taktykę i robiła to nogami. Tak oto w polskiej polityce działo się lepiej niż ostatnimi laty.
- Hej ty- Poseł Szmaciński, obecnie marszałek sejmu wypowiedział swą sztandarową kwestię.- Przywołuje kolegę do porządku. Obrad, nie obrad. W każdym bądź razie…- Chwila wahania i intonacja hymnu PO.- „Los się musi odmienić…”- Po wykonaniu pełnym pasji nastąpiła tak zwana gleba.
- Szmatka, nie klatka. To ja Plusk, premier narodu.- Przerwa na oddech.- Z niejakim ubolewaniem stwierdzam, iż polska polityka zagraniczna leży jak ten tutaj.- Krótkie spojrzenie na kolegę leżącego u jego stóp.- Tak więc nasz plan prezentuje się tak…- premier przemawiał do swoich dwóch odbić przez następne trzy i pół godziny. Jedno lustro, dwa odbicia, co ta wódka robi z człowieka. Po chwili pierwsze odbicie rozpoczęło debatę z drugim, zaś biedny przewodniczący rady ministrów przysłuchiwał się ogłupiały.
- Zero konkretów mój drogi Kondonku. Mówił trzy godziny i nie powiedział nic konkretnego.- Zauważyło pierwsze.
- Nie zgodzę się mój drogi. On ma plan. Zawoalowana przenośnia, hiperbolizacja i intensyfikacja doznań obszaru podprogowego uczyniły to przemówienie niezrozumiałym dla przeciętnego słuchacza.- Dusza naukowca.
- Ale zważ na to, że on ma problem z wyrażeniem czegoś od początku do końca. Istny romantyk ogarnięty chorobą wieku. Donek nie wie co mówi. A mówi tak wiele.- Uwadze premiera nie uszło, że jego odbicie samo unosi się w wywodach niepopartych wiedzą merytoryczną.
- Pan pójdzie z nami.- Starczy głos przebił się przez mgłę alkoholowego odurzenia. Otwarte oczy- Moherowa Gwardia Zbawienia. Plusk obudził się z jednego koszmaru, aby jawa przywitała go drugim.

„Bo było, bo suchar…”
Tematem będą różne zachowania ludzi na serwisach społecznościowych typu Wykop.pl. A żeby najlepiej oddać sprawę nadmienię, że sam ten „artykuł” sam w sobie pasuje do tego zagadnienia, czemu? Bo było, bo suchar, bo czerstwe…
Oto, mamy więc taki przykładowy link z treścią, która dla jednego wydaje się być ciekawa, dla innego nudna, stara i do dupy. Bo jaki jest slogan i nowy „trend”(a powinien być chyba trąd, co lepiej oddaje mentalność ludzką). Było, suchar, czerstwe.
Wielokroć spotykamy się z komentarzem: „Starsze nawet niż internet.” Nie bójmy się porównań i ciekawych maksym, pójdźmy dalej! To zdjęcie musi być starsze niż pierwszy aparat fotograficzny. Bo było, bo suchar, bo czerstwe…
Na nic zdają się tłumaczenia jakoby ktoś nie widział danej treści, nie liczy się to, że pewne „zawartości” są znane często z przypadku i szerokie gro osób mogło ich nie znać. Liczysz się Ty drogi „społeczni’a'ku”. Ty i twoje rozdmuchane ego, jako tego, który musi narzucić swoje zdanie innym. Idź więc do toalety, tylko nie zdziw się, że to co wyprodukujesz, w jakiejś formie było. Przecież jest twoje, nie wstydź się. Własne nigdy nie śmierdzi, prawda?
Ciekawe są również komentarze mniej więcej takiej treści: „Co wy ludzie, internet od wczoraj macie?” A Ty człowiecze mądry i uświadomiony, który znasz cały internet i pewnie trzymasz go na dyskietkach naucz się myśleć.
„Zakop bo tak”
Na co Ci regulamin? Przecież korzystasz z serwisu społecznościowego, więc niech wszyscy dostosują się do Ciebie, bo to Ty jesteś tą najważniejszą cząstką społeczności. Kto by się przejmował faktem, że opcja służy do raportowania treści nieregulaminowych. Nie, Ty zakopiesz bo artykuł Ci się nie podoba, zakopiesz bo akurat strona Ci nie działa. A może zakopiesz bo nie zgadzasz się z tezą i treścią dostarczoną Ci przez konkretne zagadnienie. A i tak najważniejsze są raporty powodowane antypatią, ale nie zapominajmy, tu ważne słowo- społeczność.
Przy okazji nie zapomnij oszkalować ludzi o odmiennych poglądach politycznych, bo przecież to twoje zdanie jest jedynym zgodnym z prawdą objawioną kościoła twojej własnej osoby. No i zapamiętaj sobie jedno, jesteś ostatnią, tanią dziwką jeśli nie podałeś linka bezpośredniego. Sczeźnij, przepadnij w otchłani internetu. Acha, żebyś przypadkiem nie zapomniał dopisać, że filmik jest hostowany na YouTube, bo przecież w odsyłaczu nie widać o jaki serwis chodzi.

Takie serwisy jak Wykop.pl cierpią z powodu takich użytkowników, a to tylko wierzchołek góry lodowej. Przeciętny, lub nawet ponadprzeciętny, ale prawdziwy użytkownik może toczyć sobie batalie, takie jak ten tekst. Ale to walka z wiatrakami. Zmiany muszą nastąpić w mentalności ludzkiej, a może kiedyś ta pchana przez Syzyfa kula osiądzie na wierzchołku.

Wiedząc, że pisanie tekstów jako tako „prozatorskich” zajmuje mi wiele czasu. No może niekoniecznie wiele czasu zajmuje mi pisanie, ale zebranie się w sobie, postanowiłem również pisać tu swoje spostrzeżenia i komentarze.

Dziś miało miejsce expose premiera Tuska. Rozgadał się chłopina co wytknięto mu prawdopodobnie w każdej stacji telewizyjnej i radiowej. Gazety jutro nie omieszkają o tym wspomnieć, jedne pochwalą inne sponiewierają. Tusk mówił dużo, cholernie dużo. Nie mnie się doszukiwać konkretów i ich braków, nie interesuje mnie to. Posłanka Szczypińska z PiSu oczywiście skrytykowała, przy okazji zastrzegając, że ona nie oceni bo nauczycielką nie jest, ale skrytykować może. W pewnym momencie sama się zaplątała, ale można jej to wybaczyć. Co do zaś długości expose i zachowania posłów. Idiotyzm, czemu Ci ludzie podobno na poziomie nie potrafią zachować powagi tylko ostentacyjnie muszą pokazywać jacy to są znudzeni i zmęczeni. Gdyby mówił Olejniczak lewica słuchałaby go przez kilka kolejnych dni. Gdyby mówił były premier, ten, który przecież nie jest “bratem” i “bliźniakiem” to PiS słuchałby uważnie nawet do końca miesiąca nie wykazując krztyny zmęczenia. Oczywiście dorośli ludzie i reprezentanci narodu polskiego potrafią się zachować. Gratuluję sobie i wam rodacy tego bajzlu- sejmu. I bez cienia wątpliwości przyznaję, że expose dla mnie było za długie. Ale ja w domowej atmosferze nie ziewałem, skoro już słucham to od początku do końca, co nie zmienia faktu, że część polaków w pewnym momencie mogła przypomnieć sobie, iż za oknem też jest świat i życie i po prostu odejść od telewizorów.

Ludzie w studiach prześcigali się w doszukiwaniu się sensu gestu Tuska w stronę rodziny, posłowie opozycji twierdzili, że spaprał. Oczywiście nikt nie pomyślałby nawet, że w wypadku najbardziej powalającego przemówienia i tak by je zbojkotowali, nie, nie skądże znowu. A przecież expose i tak jest czysto formalnym wystąpieniem, lewica wcześniej zarzekła się, że nie poprze rządu, po cholerę więc słuchali? Musieli? Żałość. Żałość. A “nie bliźniak” w swojej kontrze zawarł wiele sensu i treści. Brakuje mi tylko Kamińskiego, który chyba nawet przy spowiedzi drze swoją japę, o ile jest katolikiem. A wszystko to i tak zweryfikują kolejne miesiące rządów, lub nierządu gabinetu Tuska.

Dzwonki mszalne obwieściły rozpoczęcie zebrania loży wypytkowskiej. Długo trwały spory o to gdzie zorganizować posiedzenie, jednak ostatecznie drogą dedukcji i logicznego kojarzenia faktów osiągnięto kompromis. Oto, jak wiadomo loża jednoznacznie kojarzy się z ladą, więc wybór padł na sklep Haliny. Przy naprędce zbitym z desek, długim stole zasiadał sam kwiat społeczeństwa wiejskiego. Na honorowym miejscu lokalny duszpasterz, proboszcz we własnej osobie. Pod księdzem w roli podnóżka świeżo pasowany na lektora Antoni. Po lewej stronie z racji prawa własności i udostępnienia lokalu siedziała Halina. Po prawicy boga ojca… księdza zasiadł Janusz w nowym, słomkowym kapeluszu i z przypiętym nań znaczkiem znanej firmy produkującej karmę dla psów- Podagra i Pal. Warto nadmienić, iż ostatnimi czasy Januszowi sprzyjało niewytłumaczalne szczęście, nowy Fiat 126p, dekoder telewizji Wytrwam. Nikt nie mógł dojść do tego jakim cudem dorobił się takich kokosów i jak to się dzieje, że jest wciąż tak radosny, skoro wielka reklama firmy Podagra i Pal zasłania mu wszystkie okna.
Dalej w obozie lewackim zasiadał Staszek, ubrany odświętnie, troszkę tylko pobrudzony smarem silnikowym(„Karwa, gdzie żem wzion schował śrubkię od pokrywy silnika!”), koło niego siedział chłopczyk, lat około pięciu. Spytany co tu robi, powiedział, że przyszedł po ocet i go wypuścić nie chcą. Na bramce, względnie- bronie, stał wiejski osiłek Artur, do którego nijak nie docierał komunikat, aby nikogo nie wpuszczać. Polecenie zrozumiane na opak działało na zasadzie- Każdy wchodzi, nikt nie wyjdzie, jakem tu stoję, przysięgam się na honor i na Bozię(Oglądał Krzyżaków, rycerstwo polskie było dla niego wzorem- łamało podkowy, zwijało tasaki. Jurand zaś po okaleczeniu przez Niemców mówił prawie tak niewyraźnie jak Artur).
Wiele jeszcze osób zebrało się przy stole, więcej siedziało na półkach i ladach, każdy w garści trzymał piwo lub wino.
Proboszcz wstał, Antoni nie spodziewając się gwałtownego ruchu swego Ojca Przewodnika upadł krzyżem na posadzkę, przy okazji kosztując kilku okruszków jakie się na niej znajdowały.
- Antoni, nie przy ludziach- Dobrotliwie odezwał się duszpasterz.- Moje drogie owieczki, nadejszła wiekopomna chwiła- Kargule i Pawlaki honorowymi obywatelami polskiej wsi.- Dziś święcę tym winem- Szybkie spojrzenie na etykietę.- Lucyper Classic…- W tej chwili musiał przerwać. Raz, że część audytorium chwyciła z przestrachem za swoje butelki w obawie, że ta, którą trzyma proboszcz to ich butelka. Po drugie zaś, pozostali wstali i zastosowali pochlebczy trik w postaci owacji na stojąco. Wszyscy z wyjątkiem pięciolatka.
- Dajcie mi do cholery ocet…-
- Tak oto otwieram pierwsze zgromadzenie Wypytkowskiej Loży Ekskomunikowanych i Jehowych- Dziwna, nieadekwatna, szczególnie w kontekście wypowiadania jej przez księdza, nazwa, ale liczyło się to, że w skrócie dawało to WLEJ, co było argumentem nie do przebicia.- Z racji tego, że jestem najstarszy wypiję pierwszy- Proboszcz właśnie miał wlać w siebie produkt chemiczny, winopodobny, gdy przerwał mu oburzony głos.- Ja, ja… ino- Chwila przerwy i namysłu.- Jeno, jam jest syn Tuhajbeja, wróć- Niebezpieczne słowo, ktoś zdradził się z tym, iż ogląda Syf Malajski Szok.- Ja tu kurwa jestem najstarszy i nie ma chuja we wsi!- Wykrzyczane na jednym wydechu, jakby właścicielowi głosu miało starczyć sił tylko na to. Rzeczywiście chwilę później dało się słyszeć głośne pacnięcie i pijackie chrapanie.
- Jak już mówiłem, z racji mojego pierwszeństwa, tak społecznego- Brawa.- Jak i intelektualnego- Chwila konsternacji i jeszcze większe brawa.- Wypijam ten kielich i zebranie uważam za otwarte!- Kielich kielichem, ksiądz jak na mężczyznę przystało zajął się butelką bez ceregieli i pił prosto z flaszki.

Druga część Loży Masońskiej. Sam przebieg zebrania w części trzeciej(albo nie daj boże czwartej) już niedługo. Z mojej strony mniej humoru i coś tam, sam nie wiem co.

Ulica Zaściankowa 6. Sejm.

„Na tej ziemi, pod tym niebem wciąż się dzieje życia cud…”. W sejmowej restauracji przygrywała muzyka z serialu „Diecezja”. Nic w tym dziwnego, skoro dziś opijali swoją porażkę narodowcy. Partia Lachów Pędraków Robaków nie przekroczyła progu wyborczego, a co za tym idzie nie dostąpiła zaszczytu obsadzenia swoimi przedstawicielami stołków w niższej izbie parlamentu. Prezes partii, były minister dezintegracji i indoktrynacji narodowej, w osobie Frank’a Einsteina(który notabene nie zdawał sobie sprawy ze złożenia imienia i nazwiska) jak przystało na radykała i krzewiciela cnót obywatelskich leżał pod stołem w stanie wskazującym nie tyle na spożycie, co na zatankowanie z dystrybutora paliwa podłączonego do najbliższego Polmosu. Poseł Przytulny, cherubinek i kwiat polskiego społeczeństwa zawierał znajomość z kolejną butelka piwa, znanej w sejmie marki Nie-Lech(która to wcześniej zwana Lechem musiała dokonać modnego w tym czasie, z angielska brzmiącego- rebrandingu. Wszystko to z powodu nowej ustawy, mówiącej o tym jak do i o prezydencie wolno, a jak nie wolno się mówić). Piwo się skończyło. Wtem muzyka zamarła, ktoś wstał. Za jego przykładem powstały niczym armia, rzesze narodowców i wszyscy jak jeden mąż unieśli w górę prawą rękę. Z ich ust już wychodził okrzyk: Heil… Jednak w tej chwili wpadł na nich pies tropiący- reporter Gazety Zaborczej, znanego w Polsce dziennika.

- Ha, mam was łajdacy, zła zaprzysiężeni żołdacy- Jeden jak Michnik się jąka, inny ma złe wspomnienia szkolne z okresu maturalnego.- Tak oto naród po wsze czasy zobaczy jak bawią się kuta…- przerwał z przyczyn naturalnych. Rozbite o głowę krzesło naturalnie prowadzi do omdlenia.

- Tu nikt nie, nie, nie- Chwiejąc się podszedł do reportera przewodniczący.- My, my, my- Pewne problemy z pozbieraniem myśli- My tu wszyscy piwo zamawialiśmy- Czknąwszy i wykonawszy swe zadanie Frank Wierzowiec wrócił do zajęcia na swoim poziomie. Owszem pod względem “stąd do nieba”, czy jak kto woli był wysoki, ale nie da się zaprzeczyć, że dopasował się do podłogi jak poziomica w sprawnych rękach murarza. Tak oto już bez relacjonującego wszystko zza kotary reportera GZ pijaństwo, tańce, hulanki swawole toczyły się w najlepsze.

Mało, a i owszem. Bardziej w celu wprowadzenia. Taka to nowa formuła powstała w mojej głowie. Jeśli ktoś to czyta niechaj wie, ze postaram się pisać częściej.

Mówi się, że dwa razy do tej samej rzeki wejść się nie da. Ja to robię, wszystko poza mną jest takie samo, ale przede mną widzę już inny nurt. Ten nurt, to nie tak hop-siup, że zacznę inaczej pisać, albo o zgrozo częściej. Ale przyszłość jest jednak inna. Dwa miesiące minęły…

Lato w Wyptykowie. Pod sklepem zebrała się elita wiejska. Poważne dysputy, konwersacje filozoficzne i wszelakiego rodzaju inteligentne rozrywki. Wszystkim tym zajmowali się ci, którzy już niedługo mieli zwać się masonami.

Ktoś rzucił kapslem od piwa, regionalny wyrób- W Pytę Mocne. Następny z kredytobiorców(nikt nie wie skąd Halina czerpie zyski, skoro wszyscy biorą na krechę) pojawił się przed sklepem. Błyszcząca guma na jego filcach radośnie odbijała promienie słońca. Kufajka, wyglądająca prawie jak nowa i kapelusik, krzywo założony na głowę. Wszyscy spuścili wzrok oddając należne honory, dwóch bardziej wstawionych padło nowo przybyłemu do stóp. I nie ma się czemu dziwić, bo jak to Staszek mawiał: „Sołtysa swego, trzeba kurwa szanować, albo niech mnie maciora zdechnie…”.

Władza samorządowa w osobie Janusza Rzycidupskiego posuwała się z wolna w kierunku sklepu. Z kufajki wystawał i kusił banknot dziesięciozłotowy, prawdopodobnie znowu żebrał w Paliblantowie, najbliższym mieście. Z pewną dozą nonszalancji sołtys zniknął w sklepie.

- Halina- warto zwrócić uwagę na odpowiednio dobrany akcent położony na ostatnią sylabę. Tylko ludzie na stołkach potrafią wysławiać się z taką emfazą.- Halina, daj mnie dwa kila krajanych kartoflów- Uprzejmości takie jak: „dzień dobry, witam, co podać?” nie były na porządku dziennym. Krajane kartofle Halina sprowadzała swoimi tajnymi kanałami przemytniczymi wprost z miasta. Było to nic innego jak chipsy wszelakich marek, ale głownie z marketu z robakiem w nazwie. W Wypytkowie, albo się miało i kupowało, albo się nie miało i też się kupowało. Rozdrabnianie się na paczki, zgrzewki i tym podobne opakowania jednorazowe było nieekonomiczne. Chipsy, niczym mieszankę Wedlowską(smaki też były zmieszane) kupowano na kilogramy. Sołtys jako jeden z pięciorga wybranych miał telewizor i wiedział, że pieniądze mu się należą, bez zaświadczeń- po prostu, na słowo!

- Proszę- Halina przyswajała sobie wstęp do podręcznika Savoir-vivre. Tyle zdążyła wydedukować z tej jakże inteligentnej, przepastnej i podstępnej książki(dziwnym trafem podręcznik spadł na nią, kiedy była w bibliotece oddać „Poradnik Hodowcy Świń”).

- Zważ Halino na to,- Janusz posiadał w swoim asortymencie słownikowym kilka bardziej wyszukanych słów. Znajdowały się tam nawet takie perełki jak: „tak owoż, jednakże, wespół w zespół, mam świnie więc hoduję…”.- iż– jakże rzadki zamiennik pospolitego „że”.- te oto kartofle krajane, są z polskich kartofli i polskich pomidorów- reklama nie kłamie, a jeśli już czasem zdarzy się małe niedopowiedzenie to nie warto boczyć się na wyblakłe spodnie.- Niesamowite wręcz, u nas jeszcze nie ma wykopków, ni pomidorów pod folią.

Tak o to, pozostawiając Halinę w stanie głębokiego zamyślenia sołtys wyszedł. Żegnały go oklaski, pełne przejęcia deklaracje uwielbienia i jeden pies, który z braku partnerki polubił nogę Janusza.